در ايـنـجـا از سـرگذشت آموزنده يكى ديگر از پيامبران بزرگ خدا سخن مى گويد; او ((ايوب)) و دهمين پيامبرى است كه در سوره انبيا اشاره به گوشه اى اززندگانى او شده است.
((ايوب)) سرگذشتى غم انگيز، و در عين حال پرشكوه و با ابهت دارد، صبر وشكيبايى او مخصوصا در برابر حوادث ناگوار عجيب بود، به گونه اى كه ((صبرايوب)) يك ضرب المثل قديمى است.
مـى فرمايد: ((و ايوب را (به يادآور) هنگامى كه پروردگارش را خواند (وعرضه داشت): بدحالى و مشكلات به من روى آورده و تو مهربانترين مهربانانى)) !(وايوب اذ نادى ربه انى مسنى الضر وانت ارحم الراحمين).
(آيه)ـ اين آيه مى گويد: ((به دنبال اين دعاى ايوب ، خواسته اش رااجابت كرديم و رنج و ناراحتى او را برطرف ساختيم)) (فاستجبنا له فكشفنا ما به من ضر).
((و خانواده او را به او بازگردانديم ، و همانندشان را به آنها افزوديم)) (وآتيناه اهله ومثلهم معهم).
((تا رحمتى از ناحيه ما (بر آنها) باشد و هم يادآورى و تذكرى براى عبادت كنندگان پروردگار)) (رحمة من عندنا وذكرى للعابدين).
تـا مـسـلـمـانان بدانند مشكلات هر قدر زياد باشد و گرفتاريها هر قدر فراوان ودشمنان هر قدر فـشـرده بـاشـنـد باز با گوشه اى از لطف پروردگار همه اينها برطرف شدنى است ، نه تنها زيانها جبران مى شود بلكه گاهى خداوند به عنوان پاداش صابران با استقامت همانند آنچه از دست رفته نيز بر آن مى افزايد.
